Łysienie androgenowe typu męskiego

Łysienie androgenowe typu męskiegoOceń:
(5.00/5 z 1 ocen)
dr n. med. Jolanta Maciejewska
specjalista dermatologii i wenerologii
Łysienie androgenowe typu męskiego
Fot. Pixabay.com

Co to jest łysienie androgenowe?

Łysienie androgenowe to zależna od androgenów postępująca utrata włosów typu niebliznowaciejącego. Dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet wszystkich ras. Mechanizm powstawania łysienia związany jest z przemianą testosteronu (pod wpływem enzymu 5α-reduktazy) w dihydrotestosteron, który oddziałując na receptory androgenowe mieszka włosowego prowadzi do jego stopniowej inwolucji (zaniku). Mieszki włosowe ulegają stopniowej miniaturyzacji, produkowany włos staje się coraz cieńszy i krótszy.

Rolę czynników genetycznych w łysieniu androgenowym potwierdzono w wielu badaniach naukowych. Ryzyko rozwoju łysienia zwiększa się w przypadku dodatniego wywiadu rodzinnego, zwłaszcza jeżeli chorobę stwierdzono u ojca lub dziadka ze strony matki. Do genów odpowiedzialnych za rozwój łysienia androgenowego należą geny 5α-reduktazy, receptorów estrogenowych, chromosomu Y, czynników wzrostowych i receptorów androgenowych.

Jak często występuje łysienie androgenowe typu męskiego?

Łysienie androgenowe typu męskiego dotyczy około 80% mężczyzn. U mężczyzn łysienie pojawia się po okresie dojrzewania i prowadzi do postępującej utraty włosów o charakterystycznym obrazie klinicznym.

Jakie są objawy łysienia androgenowego typu męskiego?

Łysienie androgenowe typu męskiego opisywane jest wg wzoru Hamiltona i Norwood (ryc. poniżej). Autorzy sklasyfikowali łysienie androgenowe według 7 głównych typów. Utrata włosów u mężczyzn rozpoczyna się zwykle w okolicy czołowo-skroniowej, a następnie ciemieniowej (tzw. tonsura na szczycie głowy). Następnie przerzedzenie włosów rozprzestrzenia się w kierunku skroni i ciemienia, pozostawiając koronę włosów na potylicy i częściowo w okolicach skroniowych.

Wiele badań potwierdziło związek łysienia androgenowego z chorobą niedokrwienną serca(istotnym czynnikiem ryzyka jest wczesny początek łysienia androgenowego – poniżej 36. rż.). Związek łysienia androgenowego z łagodnym rozrostem prostaty jest dobrze udokumentowany (obie choroby są zależne od androgenów).

Co robić w przypadku pojawienia się zmian wskazujących na łysienie androgenowe typu męskiego?

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na łysienie androgenowe należy zgłosić się do dermatologa.

W jaki sposób lekarz rozpoznaje łysienie androgenowe typu męskiego?

Lekarz ustala rozpoznanie łysienia androgenowego typu męskiego na podstawie typowego dla tej jednostki chorobowej obrazu klinicznego. Bardzo ważne jest dokładne oglądanie owłosionej skóry głowy, które wykazuje cechy łysienia typu niebliznowaciejącego. Dodatkowym badaniem jest test pociągania. W sytuacjach wątpliwych wskazana jest biopsja. Badaniami uzupełniającymi może być wykonanie trichogramu czy trichoskopii. Trichogram to badanie polegające na ocenie mikroskopowej włosów. W tym celu pobiera się około 50–100 włosów. Badanie to określa proporcje poszczególnych faz cyklu włosowego (anagenu, katagenu, telogenu). Trichoskopia to nieinwazyjna, bezbolesna metoda oceny włosów oparta na metodzie wideodermoskopii. Jest to badanie bez konieczności wyrywania włosów. Nowoczesną metodą, wymagającą dalszych badań, jest refleksyjna konfokalna mikroskopia skaningowa in vivo. Jest techniką nieinwazyjnego obrazowania włosów i skóry owłosionej.

Jakie są metody leczenia łysienia androgenowego typu męskiego?

Łysienie androgenowe typu męskiego można pozostawić bez leczenia. Jest ono wskazane, jeżeli łysienie powoduje dyskomfort u pacjenta. Wyróżnia się leczenie miejscowe i leczenie ogólne. W leczeniu miejscowym najszersze zastosowanie znalazł minoksydyl dostępny w dwóch stężeniach: 2% i 5%. Skuteczność minoksydylu potwierdzono w licznych badaniach klinicznych. Wywiera on efekt rozszerzający naczynia mieszków włosowych, powoduje stymulację mitoz komórek mieszka włosowego, przedłuża okres wzrostu włosów. Minoksydyl nie działa na drodze hormonalnej i należy go stosować w sposób ciągły. W leczeniu ogólnym wykorzystuje się też finasteryd, który hamuje enzym 5α-reduktazę, dzięki temu nie dochodzi do powstawania dihydrotestosteronu. Lek ten powoduje niewiele działań niepożądanych u mężczyzn. Około 2% pacjentów zgłasza zaburzenia czynnościowe sfery seksualnej.

Alternatywnym leczeniem jest leczenie chirurgiczne, polegające na przeszczepieniu włosów. Należy jednak pamiętać, że metoda ta nie hamuje postępu choroby, a jedynie łagodzi jej skutki.

Co zrobić, by zmniejszyć ryzyko zachorowania na łysienie androgenowe typu męskiego?

Ze względu na patomechanizm tej choroby trudno podjąć działania, które miałyby na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju łysienia androgenowego typu męskiego.

Data utworzenia: 12.09.2017
Łysienie androgenowe typu męskiegoOceń:
(5.00/5 z 1 ocen)
Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Publikacje, którym ufa Twój lekarz

Medycyna Praktyczna jest wiodącym krajowym wydawcą literatury fachowej. 98% lekarzy podejmuje decyzje diagnostyczne lub terapeutyczne z wykorzystaniem naszych publikacji.

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Lekarze odpowiadają na pytania

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Leki

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies